New Presentation of Thoughts By Chetan K....  

Know that... the measure of a man is what he does with Strategy and Tactics.... If your mind clear with your goals and principles.... you can achieve success without any Manipulation.... ॐ श्री गुरुदेव दत्त .....

The one who understands does not speak... One friend, one person who is truly understanding.... who takes the trouble to listen to us as we consider a problem.... can change our whole outlook on the world..... ॐ श्री गुरुदेव दत्त .....

जगाला शांतीचा आणि शाश्‍वत मार्ग दाखवायचा असेल.... तर भारताने बलशाली झालेच पाहिजे..... त्याला पर्याय नाही..... भारताला बलशाली करण्याच्या कार्यात आपला खारीचा वाटा उचलणे हे आपल्यासमोरचे सर्वोच्च ध्येय असू शकते..... ॐ श्री गुरुदेव दत्त ......

Don't worry about who doesn't like you or who's doing what...... They can’t make you anything..... You have to do that for yourself..... Never dull your shine for somebody else ..... Remember everyone on earth has a treasure that awaits him.... स्वःताला जाणून घ्या..... आपण प्रत्येकजण एक विशेष कार्य करण्यासाठीच पृथ्वीवर आलो आहोत ..... ॐ श्री गुरुदेव दत्त ......

संवाद हा प्रतिक्रियेतून होतो व त्यातून आपला वैचारिक विकास होतो म्हणून सर्वांनी भविष्यात प्रतिक्रिया नोंदवण्याचा सराव करावाच....  ॐ श्री गुरुदेव दत्त ......

What is Anger... one of the completely normal human emotion.... But when it gets out of control and turns destructive.... it can lead to problems — problems at work, in your personal relationships, and in the overall quality of your life.... If you are patient in one moment of anger, you will escape a hundred days of sorrow.... It is wise to direct your anger towards problems -- not people..... understand and control anger before it control you... Remember that anger is one letter short ie. DANGER and best answer to anger is silence.... ॐ श्री गुरुदेव दत्त ......

Courage is not the absence of fear..... but rather the judgement that something else is more important than fear...... Courage is looking fear right in the eye and saying..... Get the hell out of my way...... I’ve got things to do..... ॐ श्री गुरुदेव दत्त ..... 

If you believe in yourself and have dedication and pride and never quit attitude, you'll be a winner…… know that Losers live in the past….. Winners learn from the past and enjoy working in the present toward the future….. A winner never stops trying…… No failure if you thinks of Success….. But have Remember that Winning isn't everything…. but the will to win is everything….. and The real winners in life are the people who look at every situation with an expectation that they can make it work or make it better…… ॐ श्री गुरुदेव दत्त ......

जगातल्या प्रत्येक माणसावर...आणि माणसातल्या चांगुलपणावर.... हे जग सुंदर करण्याचा प्रयत्न करावा...... माणुसकीची नाती प्रेमाने जोडावीत ....आणि त्यातून माणस घडावीत.... जी या जगावर प्रेम करतील..... इथे प्रत्येकात ईश्वर आहे ... आणि आपल्याला तो दिसावा.... जाती धर्माच्या पलीकडे जाऊन माणसाचा शोध घेत आपल्या जीवनाची वाटचाल सुरु करावी.... तुमच्या सहभागाने मला एक सहकारी भेटेल असा मला विश्वास आहे.... ॐ श्री गुरुदेव दत्त ......

माणसाच्या आत माणूस शोधा.... माणसाला आज माणूस भेटवा.... माणुसकीची नाती पुन्हा वाढवा..... माणसातील देवत्वाचा शोध लावा..... माणसाला देव माणूस बनवा..... आज फक्त स्वप्रगतीवर लक्ष देणे एवढेच ध्येय झाले आहे.... पण सामाजिक दृष्ट्या योगदान असणे आपण विसरलो आहे.... आपले चांगल्या कामाचे योगदान सर्वाना द्या.... आपला सुगंध निश्चितच पसरेल..... सर्वाना शिकवण देईल.... ॐ श्री गुरुदेव दत्त ......

Unless you have found your natural inclination..... your life is going to be a long.... long tragedy from the cradle to the grave.... Ignorance is destroyed by awakening to knowledge of the Atman.... until no trace of the illusion remains ..... श्रीराम ....

सर्व जीवाचे उदिष्ठ व्हावे साध्य` | स्वामी तुम्हीच सर्वांचे आराध्य

दुर्लभ असा नरदेह जाणावा.... परमार्थी सत्कारणी देह लावावा....

एकदा भगवान विष्णू आणि लक्ष्मी माता यांच्यात वाद होतो.... लक्ष्मी मातेचं म्हणणं असं असतं, कि.... माणसाचे अस्तित्व असणे आणि आज हे जग चाललय.... ते फक्त माझ्यामुळे म्हणजेच धनामुळे - पैशामुळे.... आज ज्या माणसाकडे पैसा नाही, संपत्ती नाही.... त्याला काही किंमत नाही..... माणूस ओळखतो... जाणतो.... आणि बोलतो ते फक्त पैशानेच... 

यावर विष्णू भगवान हसून म्हणतात कि.... देवी,  असं काही नाहीये.... माणसाला खऱ्या अर्थाने तू अजून ओळखले नाहीस..... पण लक्ष्मी माता येन केन प्रकारे पटवून देण्याचा प्रयत्न करत असते.... कि धनालाच जास्त महत्व आहे.... तरीही विष्णू भगवान मान्य करत नाहीत.... म्हणून लक्ष्मी माता म्हणते... ठीक आहे, मी सिद्ध करून दाखवते.... मग तरी मान्य कराल कि नाही...?

विष्णू भगवान म्हणतात... हो हो चालेल.... त्यावर लक्ष्मी माता पृथ्वी वरील एक दृश्य दाखवते.... एक शोकमग्न अंत्ययात्रा चालली असते.... लक्ष्मी माता आकाशातून धनाचा वर्षाव सुरु करते.... आणि लगेच अंत्ययात्रेतील सगळे लोक आपण कुठे जातोय.... हे विसरून पैसे गोळा करू लागतात.... लक्ष्मी माता भगवान विष्णूंकडे पाहत म्हणते.... पाहिलंत...? धनासमोर माणूस आपण कोणाला तरी कायमचे गमावून बसलोय हे दुखः देखील विसरतो.... 

अगं पण त्या चौघांच काय...? जे मृत देहाला खांदा देऊन आहेत....? ते तर नाही ना वाकले पैसे उचलायला...? विष्णू भगवान हसत म्हणाले..... लक्ष्मी माता म्हणाली, " ठीक आहे..... आता हे बघाच.... एवढे म्हणून लक्ष्मी मातेने खांदा दिलेल्या त्या चौघांसमोर धनाचा वर्षाव सुरु केला..... त्या चौघांनी प्रेत बाजूला ठेवलं..... आणि जमेल तितके पैसे गोळा करायला सुरुवात केली..... 

यावर लक्ष्मी मातेने आपण जिंकलो या अविर्भावात भगवान विष्णूंना प्रश्न केला.... स्वामी आता तरी पटलं कि नाही....? माणसासाठी मी म्हणजेच सर्वकाही.... देवी, अजून ही एकजण बाकी आहे..... दृश्याकडे पाहत विष्णू भगवान म्हणाले.... तो जो तिरडीवर झोपलाय.... तो तर नाही उठला हे धन - पैसे उचलायला...?  लक्ष्मी माता म्हणली.... तो उठेल तरी कसा...? तो मृत आहे.... त्याच्या शरीरात आत्माच नाहीये.... 

तत्क्षणी भगवान विष्णू म्हणाले.... देवी, हेच तर सांगायचं मला.... जो पर्यंत मी शरीरात आहे तो पर्यंतच तुला म्हणजेच धन संपत्तीला मान आणि किंमत.... आज मनुष्य या मायारूपी धनाला भुलतो व मला विसरून नरदेह फुकट घालवतो..... ज्या क्षणी मी मनुष्य देहातून अंतर्धान पावलो.... त्या क्षणी त्या मनुष्यासाठी पैसा मातीमोल नव्हे का....

तात्पर्य : बघा हे अगदी खरे आहे..... आणि माणसा बद्दल हेच तर आश्चर्य आहे कि तो धन संपत्तीसाठी आपले जीवन पणाला लावतो.... पण मग तोच पैसा त्याचा जीव का नाही वाचवू शकत....? आज माणूस आयुष्य जगताना असा जगतो कि कधीच मरणारच नाही..... आणि मरताना असा मरतो कि कधी जगलाच नाही.... 

यावर नक्कीच विचार करायला पाहिजे.... आणि म्हणूनच पैश्यापेक्षा सुद्धा लाख मोलाचा असलेला आपला सजीव देह सत्कारणी लावावा.... आता प्रपंच काय किंवा परमार्थ काय, काहीही करताना हा देह आवश्यकच आहे.... आणि सजीव देहाशिवाय माणसाला काहीच करता येत नाही.... हा जो मानवी देह आहे.... तो माणसाला काही सुखासुखी प्राप्त झालेला नाही.... या जगातील चौर्‍यांशी लक्ष योन्यांत जन्म घेता घेता नर-तनु प्राप्त झाली आहे.... म्हणूनच समर्थ रामदासांनी सांगितले आहे....

बहुता जन्मांचा शेवट.... नरदेह सांपडे अवचट.... नरदेह संसारी.... परम दुर्लभ असे....

नाना सुकृतांचे फळ.... तो हा नरदेह केवळ.... जन्मा आलियाचे फळ....कांही करावे सफळ.... 

पाप पुण्य समता घडे.... तसेच नरदेह जोडे.... नरदेहाचे उचित.... काही करावे आत्महित.... ( समर्थ दासबोध ) 

म्हणजेच या संसारात नरदेह हा फार दुर्लभ आहे नाना सुकृतांचे फळ या स्वरूपात नर-शरीर लाभते..... पाप-पुण्य जेव्हा समान होते, तेव्हाच आपल्याला नर-तनूची प्राप्ती होते.... म्हणूनच असा दुर्लभ नरदेह मिळाल्यावर तो आपण सफळ केला पाहिजे.... नरदेह प्राप्त झाला असता, त्याला उचित असे आत्महित साधून घ्यावयास हवे.... आणि आत्महित करावयाचे म्हणजे परमार्थ करावयाचा.... देहाचा उपयोग जर परमार्थांसाठी केला तरच त्या शरीराचे-देहाचे सार्थकच होणार आहे.... व परिणाम स्वरूपी देह बंधनातून मुक्त होऊन आत्मरुपात विलीन होईल....

ॐ श्री गुरुदेव दत्त....

स्वामी प्रार्थना : 

सर्व जीवाचे उदिष्ठ व्हावे साध्य` | स्वामी तुम्हीच सर्वांचे आराध्य | नित्य वंदावे तव पाद्य | नमोनिया त्रिकाळी ||१||

सानिध्य लाभले तव चरणाचे | भाग्य उजळले शरणागताचे | भेद मिटले जन्मान्तराचे | जगण्याची हीच इच्छा ||२||

तव इच्छेनेच घडती जनभेटी | असो सभोवती सज्ज्नांची दाटी | भिऊ नको मी तुझ्या पाठी | ऐकून घडते दर्शन तुमचे ||३||

जे काम हाती आले | त्यातूनच साधावे भले | डोळे आश्रुनी व्हावेत ओले | तव चरणक्षालनासी ||४||

इच्छेची तुमच्या आवाज्ञा नसावी | हीच दक्षता अंगी यावी | मलीनता निघोनी जावी | सत्वर तव कृपेने ||५||

तुम्ही इच्छिलेले कर्म | तोच असावा आमचा धर्म | तव सेवेचे जाणुनी वर्म | वर्तत असावे सदा||६||

जो तुम्हाला आहे त्याग | तोच मनी नसावा भोग | हा वरकरणी आहे रोग | नसावी हानी काही ||७||

सकार बोलण्याचा परिणाम | करतो तुमच्या दर्शनाचे काम | नित्य असावे आमही ठाम | तव दर्शनासी ||८||

तुम्हीच आमचे राम | तुम्हीच आमचे शाम | तुमच्या चरणीच चारी धाम | आम्ही असू दर्शनाभिलाषी ||९||

अनुसंधान साधते सुविचाराने | त्रस्त होतो जीव कुविचाराने | दोन्ही येते तुमच्या इच्छेने | आता करवून घ्यावे योग्यते ||१०||

अज्ञानाची हि आपत्ती | वाढवते ज्ञानाची संपत्ती | त्यात दर्शन हीच प्राप्ती | तळमळ नित्य असावी ||११||

कष्ट अपार घडो ज्ञानासाठी | तो संचय असावा देण्यासाठी | झोळी फाटकी नसावी घेण्यासाठी | कदापीही ||१२||

जनास रुचेल तेच मी द्यावे | सर्वांतच तुम्हाला पहावे | परोपकारासाठीच जगावे | सर्वकाळ ||१३||

अनुभव जनाचे हेच दर्शन | त्यात मानाचे नसावे आकर्षण | तरीच होईल पुनर्वषण | तव कृपेचे ||१४||

कार्मातुनच मिळावे ज्ञान | शंकेचेही व्हावे समाधान | फुकाचा नसावा अभिमान | कष्टातुनी आता ||१५||

तुमच्या कृपेने संचय होवो | वितरणात निस्वार्थ राहो | अहंभाव हि सरो |.आत्मसुखासाठी ||१६||

भेटणाऱ्यातच आमचे भले असे | न मिळणारे कामाचे नसे | तेथे हि टिकावे सेवेचे पिसे | नम्रतेने स्वामीराया||१७||

मर्यादित यशाची व्यथा | असे आमुची कमतरता | यातही तुमची उदारता | व्हावे आम्ही महान ||१८||

ज्यांची मजप्रती अपेक्षा | त्यांची न व्हावी उपेक्षा | तुमच्या आशीर्वादाची भिक्षा | चोख व्यवहारा साठीच ||१९||

स्वार्थापोटी नको फसवणे | उदिष्ठा साठी नसावे अडवणे | देहास हि दंड देणे | नसावे कृत्य आमचे||२०||

क्षमावा हा अपराध | इच्छेला तुमच्या द्यावी दाद | सत्कर्मासाठी नको वाद | अनुसंधान साधावे||२१||

अव्दितीय असे तुमचे देणे | आता संयमा वाचून न रहाणे. |तुमचा कौल आहे घेणे | हानी टळण्या वळणावरी ||२२||

अभिमानाची व्यथा न जडो | परोपकार सतत घडो | सत्संगती सदा वाढो | इच्छा माझी स्वामिया ||२३||

उगाच नको तर्क वितर्क | फसवणुकीने होउ नये गर्क | सत्वाचाच पीत असावा अर्क | तव कृपेने स्वामीराया||२४||

अपात्र म्हणुनी नका दूर लोटू | मग तुम्हावीण कोणास भेटू? | दु:ख हे कोणासवे वाटू ? | स्वामीराया ||२५||

तव आशीर्वाद असे माझा श्वास | तव चरणाशी नम्र हा दास | आम्हा न करा उदास | प्रभो कालत्रयी ||२६||

दुष्कर्माच्या भोगाचे फटके | नसावे परी रहाटके | रागावणे असावे लटके | ठेऊन तळाशी प्रेमभाव ||२७||

जर नको ते घडले | तरी काही कमी न पडले | मात्र तुमच्या कृपे वाचून सर्व नडले | राहो सदा स्मरणात||२८||

हेच ठसावे मनात | तरच योग्य मी जनात | तव सेवेचा ध्यास स्मरणात | अखंड वसो ||२९||

माझी न योग्यता | तुम्ही निवाराव्या सर्वच खंता | अभिमानाने सर्व नासता | कर्म गहन मी म्हणतसे ||३०||

येथे खुंटते माझी प्रगती | वेळेच्या सदुपयोगाने मिळावी गती | अनुसरावी योग्य नीती | साधावया हित माझे ||३१||

हि आहे मनीची व्यथा | दासाच्या जीवनाची रंगवा कथा | नतमस्तक होऊनी ठेवितो माथा | चरणावरी स्वामिया ||३२||

राम नाम अभंग - ओवी ..... chetank....

जाणावे भक्ती मार्ग मर्म.... असावे राम पदी कर्म.... देईल गुरु सत्य ज्ञान.... जरी नित्य साधन ध्यान.... श्रीराम....

नको जप तप पूजा..... होई देहास व्यर्थ सजा.... मनी सदा रामकृष्ण भजा..... प्रसन्न चित्ती असे रामराजा.... श्रीराम....

नाम स्मरणी इंद्रिय वश.... टाळा मोह पाशे नाश.... जाई सर्व विकार भोग.... राम नामी विवेक जाग.... श्रीराम....

नको देही विकार वाद..... अखंड नामे भगवंता साद..... अंतरी श्रवण राम नाद.... जाण मुक्ती राम पाद.... श्रीराम....

नको विषयी गुंतवू मन.... असावे चित्ती नाम ध्यान.... जाण विरक्ती सूक्ष्म ज्ञान.... राम नामी सरे अज्ञान.... श्रीराम....

पापे अनंत जन्मी झाली..... सोडवील यातुनी गुरु माउली.... रामनाम अखंड हृदयी असावे.... जन्म मुक्त स्वरूप जाणावे.... श्रीराम..... 

साधका प्रती नको देह्तादात्म्य..... जाणावे देह ईश्वरी आत्म्य..... अखंड नामे देहबुद्धी नसे.... शुद्ध चित्ती बलराम वसे.... श्रीराम....

नको व्यर्थ अभिमान.... अहंकारे क्षीण बुद्धी.... अखंड राम नामे.... वाढवू मनाची शक्ती....  करूया भगवंताची भक्ती..... मिळे जन्मापासुनी मुक्ती.... श्रीराम..... 

करावा मनी विवेक विचार.... असावा नित्य शुद्ध आचार..... जीवन होई सुंदर साकार..... रामनामे साध्य स्वरूप आकार.... श्रीराम.....

नको स्वार्थ राहो आमुच्या मना….  अंतरी अहंता न जाणवो तना.... श्रीराम.... 

पैशाची हाव.... कशासाठी.... किती.... कोणासाठी....

जसे आपल्याला, टॉलस्टॉयच्या कथेतून माणसाला जमीन किती लागते याचे उत्तर मिळते..... पण यातून आपण काहीच बोध घेतला नाही असेच चित्र दिसते.... तसे, बघितले तर माणूस अनेक गोष्टींच्या पाठीमागे असा धावत असतो...... सत्ता, संपत्ती, प्रतिष्ठा, पैसा यांसारख्या गोष्टींचा लोभ सारखा त्याला पुढे ओढत असतो.... 

शेवटी माणसाचे खरे आयुष्य किती असते..... सत्य हेच कि माणसाचे खरे आयुष्य विलक्षण भयानक असते..... आणि या आयुष्याचे ध्येय काय असते..... पैसा, संपत्ती..... आता... पैशाशिवाय माणसाला जगता येणार नाही हे खरे, पण पैशाशिवाय माणूस जगू शकतो हेही खरे आहे...... 

प्रतिकूलतेतही अनुकूलता निर्माण करतो तोच खरा माणूस नाही का..... आकाशातील सगळाच पाऊस अंगावर कोसळावा तसे आयुष्य आपल्यावर कोसळते..... पण नियती तुम्हाला जे आयुष्य देते.... त्याचा तुम्ही काय अन्वय लावता, हेही महत्त्वाचे ठरते.... आयुष्यात पैसा आणि संपत्ती, प्रतिष्ठा, याचे महत्त्व अपार आहे..... पण त्याहून माणसात जे जगायचे स्पिरिट असते..... ते अधिक महत्त्वाचे.... खूप उपेक्षा मिळाली आणि खूप प्रसिद्धीही मिळाली..... तर दुःख कशाला मानायचे..... पदरात पडलेले यश मला सदैव भानावर ठेवेल, सावध ठेवेल हेच बघायचे..... पैशासाठी झुरू नये..... 

ज्या पैशासाठी आपण आपले आयुष्य पणाला लावतो, तो पैसा माणसाला किती लागतो? असा प्रश्न विचारला.... तर आजकाल हेटाळणी होते, म्हंटले जाते..... अरे, अरे तुम्ही संन्यस्त वृत्तीचे झाला आहात किंवा तुम्हाला नैराश्य आले आहे वा आध्यात्मिक झाला आहात..... पण आज आपण पैसा पैसा करून आपला आनंद मात्र हरवून बसलो आहोत.... अधिक पैसा मिळवून आपण काय करतो.... रोजच्या जीवनात पेट्रोल, मोबाइल्स, टेलिफोन्स, लाइट बिल्स, कॉपोर्रेशन टॅक्स, इन्कमटॅक्स असे टॅक्स व बिले आपण भरत राहतो..... हे खर्च आता दैनंदिन गरजेचे बनतात.... 

म्हणजेच आपण जास्त पैशाच्या मागे लागून आपल्या गरजा नाहक वाढवत असतो..... या धावपळीत काही पाहायला, काहींचा आनंद घ्यायलाही वेळ मिळत नाही..... मग पैशाच्या या धावपळीत आनंदाची व आवडीची कामं राहून जातात..... याच पैशासाठी अनेकदा आपण आक्रमक होतो, विवेकबुद्धी व नैतिकता विसरतो..... इतरांना दुखावतो, अपशब्द वापरतो, आपणच आपले अवमूल्यन करत जातो..... शेवटी या पैशाचा इतका अतिरेक होतो कि एक दिवस सहन होत नाही व माणूस कोसळून पडतो.... 

कशासाठी पैसा? किती पैसा? कोणासाठी पैसा?..... खरोखरच पैशाशिवाय जगता येऊ शकते हे आपण जाणले पाहिजे.... पैशाचा अतिरेक टाळा..... पैसा पैसा करून आयुष्य फुकट घालवू नका..... आज गरजा ज्याने कमी केल्या तोच खरा आनंदी आहे..... जीवनात गरजांची जागा जेव्हा अपेक्षा घेतात तेव्हा ताण तणाव निर्माण होत जातात व जीवनात संघर्ष सुरु होतो.... आनंद हळू हळू हरवत जातो..... म्हणूनच आनंदी जीवनाचे रहस्य म्हणजे गरजा कमी करणे व समाधान मानणे..... 

बघा लवकर जागे व्हा... आनंदी जीवन जगा....

ॐ श्री गुरुदेव दत्त .....

आत्मपरीक्षण गरजेच आहे.... परिस्थितीला दोष न देता....

आज गोष्टीरूपाने जाणून घेऊ या..... स्वःताचे आत्मपरीक्षण गरजेच का ?....   बघा.... आपल्या आयुष्यात स्ट्रगल हा फार महत्वाचा घटक आहे..... किंबहुना माझ्यामते जर आपण त्याला positively carry केले तर..... त्यामुळेच आपण आपला उत्तमरित्या विकास घडवू शकतो..... कितीही संकटे आली तरी त्याचा आपण सामना सहजरीत्या करू शकतो.... आणी कित्येक आणीबाणी च्या वेळी स्वतःला सावरू शकतो.....   उपदेश / बोध गोष्टीरूपाने केला गेला... तर सहज समजणे होते.... म्हणून छोटीसी बोध कथा......   

एक मुलगा त्याच्या आईजवळ तक्रार करीत होता..... त्याला शाळेतील मुले त्रास द्यायची..... शिक्षक रागवायचे..... ग्रुपडांसमध्ये / इतर स्पर्धांमध्ये त्याच्या ऐवजी दुसऱ्यांना निवडले गेले..... वगैरे अनेक तक्रारी सांगत होता..... नेहमी परिस्थिती विरुद्धच असते म्हणुन तो नाराज होता..... आई म्हणाली तू स्वःतातील दोष आधी जाणून घे..... त्यावर उपाय शोध..... आईने त्याला एक प्रयोग करायला सांगितला..... एका भांड्यात एक दगड, व दुसऱ्या भांड्यात एक अंडे व तिसऱ्या भांड्यात कॉफीच्या बिया टाकल्या..... तीनही भांड्यात सारखेच पाणी टाकुन १० मिनिटे उकळविण्यास सांगितले.... नंतर तिघांची परिक्षणे करण्यास सांगितले..... 

दगडावर उष्णतेचा काहीही परिणाम झाला नव्हता.....  उलट तो आणखी स्वच्छ दिसु लागला होता..... अंड्याला थोडे तडे गेले होते..... अंतर्भाग बदलला होता, तर कॉफी बी स्वतः तशीच राहुन सर्व पाणी मात्र रंगीत व सुगंधी केले होते.... सगळे पाणी कॉफीमय व सुवासिक झाले होते..... आई मुलाला म्हणाली,  बघ.... आयुष्यही असेच असते.....  उकळते पाणी, उष्णता अशा कितीतरी विरुद्ध परिस्थितीत सर्वांनाच झगडावे लागते..... काही व्यक्तींमध्ये विरुद्ध परिस्थितीत काहीच बदल होत नाही.... ते निश्चल, व तटस्थ राहु शकतात.... उलट संघर्षातुन स्वतःची लकाकी वाढवुन घेतात.....  काही व्यक्तींची अंतर्मने बदलतात...... अंड्याप्रमाणे व्यक्तीमत्वाला तडे जातात......  तर फार थोड्या व्यक्ती कॉफी बी प्रमाणे आपल्या विरुद्ध परिस्थितीलाच बदलुन टाकतात..... स्वतःचे मूळ स्वरुप न सोडता, सुगंध, गुण स्वाद त्या विरुद्ध वातावरणातच मिसळुन टाकतात..... व ती परिस्थिती संघर्षाची न राहता उलट आल्हाददायक सर्वांना हवीहवीशी वाटणारी बनते..... 

आई मुलाला म्हणाली..... तुला शाळेतच नव्हे....  तर सर्वत्र मोठेपणीसुद्धा असेच अनुभव येतील..... तुलाच ठरवावे लागेल की दगड, अंडी कॉफी-बी  यापैकी तुला कशा प्रकारे परिस्थितीशी झगडायचे आहे ?.... यावरून बोध हाच कि परिस्थितीनुसार जर आपण स्वःताला तयार केले तर ... समग्र आयुष्य सुंदर होवून जाते ... कोणत्याही परिस्थितीकडे पाहण्याचा दृष्ठीकोन सकारात्मक असायला हवा ....  "कठीण" असे काही नाही.... आयुष्यात निर्माण होणारी प्रत्येक घटना, परिस्थिती आपणास घड्वत असते..... मात्र  हे पटण्यासाठी आत्मपरिक्षण हवेच हवे....   स्वतःचे मूळ स्वरुप न सोडता, सुगंध, गुण स्वाद त्या विरुद्ध वातावरणातच मिसळुन टाकतात व ती परिस्थिती संघर्षाची न राहता उलट आल्हाददायक सर्वांना हवीहवीशी वाटणारी बनते.....  

संघर्षाची वेळ प्रत्येकाच्याच आयुष्यात येत असते ......तेव्हाच आपली खरी कसोटी असते ..... यासाठी चांगल्या विचारांच्या  मदतीने  आत्मपरीक्षण  हवेच  हवे.....  मला कोणीच समजुन घेत नाही.... पण आपण दुसऱ्‍याला कीती समजुन घेतो..... असंच.. काहीतरी प्रत्येकाण परीस्थितीला दोष न देता, त्या परीस्थितीशी जुळवुन घ्यायला हवे..... वेळ आल्यास त्या परीस्थितीचा सामना हिकमतीने करावा..... एकुन काय? तर..... वारा येईल तसं त्याला चांगल्या प्रकारे तोँड द्याव..... संयम , सहिष्णुता , व संघर्ष ( भांडण नाही... बर का )  ह्या सद्गुणांचा सर्वथा अभाव होत चालला आहे..... परिस्थितीला दोष न देता.... परिस्थितीनुसार जर आपण स्वःताला तयार केले तर..... समग्र आयुष्य सुंदर होवून जाते..... चला आपणही आपल्या परीने प्रयत्न करूया.... आपले आयुष्य सुंदर करूया.....

ॐ श्री गुरुदेव दत्त ....

New Presentation of Thoughts By Chetan K....  

Some people come into our lives for awhile and leave footprints on our hearts.... And we are never, ever the same.... Let us be grateful to people who make us happy.... they are the charming gardeners who make our souls blossom.... ॐ श्री गुरुदेव दत्त .....

If we’re growing for Good, we’re always going to be out of our comfort zone… The more comfortable you get with being uncomfortable, the faster you grow… When you’re moving forward and making progress for Good, you will feel uncomfortable with Changes, and that’s okay… you are not losing your Identity, you are creating Solidity…  ॐ श्री गुरुदेव दत्त .....

We must know that the future is carved out of the present moment and tomorrow's harvest depends upon today's ploughing and sowing..... Remember that True education complements innovative excellence with character and personality development.... ॐ श्री गुरुदेव दत्त .....

Being different from others is always good.... Be different-no matter what other thinks.... There is something great about defining your individuality your uniqueness..... your imagination and creativity..... Show all when we allow ourselves to exist truly and fully.... we sting the world with our vision and challenge it with our own ways of being.... ॐ श्री गुरुदेव दत्त....

Even today with the problems that we face…. We have to remember that there are two sides to every issue… one side is right and the other is wrong…. A lot of times people look at the negative side and they feel they can't do… always look on the positive side of what we can do…. ॐ श्री गुरुदेव दत्त....

Be happy... It's one way of being wise.... You just have to do your own thing, no matter what anyone says.... Remember that, If you want to live a happy life... tie it to a goal... not to people or things... and know that Happiness is not the absence of problems but the ability to deal with them.... ॐ श्री गुरुदेव दत्त....

You can have everything in life you want.... if you will just help other people get what they want.. A life built around helping others will yield not just the joys of relationships... but also the sweet success of achieving your own goals..... ॐ श्री गुरुदेव दत्त ..... 

आपला मेंदु हा बराचसा डोळ्यांच्या भरवशावर राहुन काम करत असतो..... त्यामुळेच जे काही आपण बघतो / आपल्याला दिसत ते आपण खरे समजुन चालतो..... यालाच इल्युजन असे म्हणतात.... आपली आजची धावपळ हि एक प्रकारचे illusion आहे.... आज आपण जी धावपळ, पैसा जमवत असतो तो उद्या..... सुखी जीवन जगण्यासाठी.....आपण उद्या असे करू ....तसे करू... असे आपण म्हणत राहतो...हे ही एका प्रकारचे illusion आहे...... पण या उद्या मध्ये आपण आजचे जीवन विसरतो...... जीवनात बऱ्याच वेळा आपण ह्या भ्रमालाच भुलतो..... जीवनाचे वास्तव सत्य ज्याने जाणले तो ह्या भ्रमात अडकू शकत नाही.... आपल्या संस्कृती मध्ये ह्या वास्तव सत्य सांगणाऱ्या माध्यमाला सत्गुरू म्हणतात.... ज्याला सत्गुरू कृपा लाभली तो ह्या भ्रमात कधीच अडकत नाही.... ॐ श्री गुरुदेव दत्त .....

माणसाचा दृष्टीकोन हा त्याच्या विचारांची सवय आहे..... सवयी ह्या अंगीकारता येतात.... एखादी परत परत केलेली कृती हि त्या माणसाची  सवय बनते.... अर्थात मग तीच होते त्याची जाणवलेली मानसिकता..... ॐ श्री गुरुदेव दत्त .....

You can have everything in life you want.... if you will just help other people get what they want.. A life built around helping others will yield not just the joys of relationships... but also the sweet success of achieving your own goals..... ॐ श्री गुरुदेव दत्त .....

कागद आपल्या नशिबाने उडत असतो... पण पतंग आपल्या कौशल्यावर उडतो... म्हणूनच लक्षात ठेवा नशीब नसेल तरी चालेल पण आपणाकडे कौशल्य हे हवेच....  ॐ श्री गुरुदेव दत्त .....

In my life, as far as i know…. To challenge others and be challenged by others is part of the play of the Ego…. Know that Ego itself is the Greatest Challenge…. So Before Accepting any Challenge..... Liberate yourself – Accept Accountability and Responsibility..!.. This is the first step to recognize that we are in control…. We need to accept Accountability and Responsibility for our responses, and recognize that they assert a powerful influence on our life…. How many times have you heard from your dear ones or someone who says, “That’s just how I am, can't change… I can’t help it..”  (this is poisonous Ego farming.)…  Until we accept Accountability and Responsibility we won’t have any reason to change…. Accountability and Responsibility are the keys to self fulfillment…. Accept your mistakes and change your Life….

As far as I know…. With good thoughts and principles….  Accepting responsibility is a wonderfully liberating experience…. It puts us in the driver’s seat of our own life…. That means that we are in control, and we can change…. It is one of the most empowering things you can do for yourself…. Some people shy away from responsibility because it brings with it accountability…. So let me ask you this, is it more empowering to be accountable for your own actions and attitudes, or to make somebody else responsible..?..  

You see, when we give away accountability, we create a state of helplessness…. So I encourage you, liberate yourself – Accept Accountability and Responsibility..!.. Know your True Responsibility towards your own Life and Family…. Also know that the main challenge presented by the ego…. Let your mistakes be your motivation, not your excuses…. You can’t always wait for the perfect moment…..  Sometimes you must dare to do it and change yourself…. because life is too short to regret and wonder what could have been… Decide right now that negative experiences from your past won’t predict your future…. Once that is an understood, progress itself is in the making….. ॐ श्री गुरुदेव दत्त .....

आयुष्याचे ध्येय धोरण ठरवा.... आयुष्याला आकार द्या.....

आज विचार करावा.... आपल्या आयुष्यात ध्येय, काही उद्देश आहे कि नाही.... आपण ध्येय मार्गावर कसे चालत आहोत..... आपल्या ध्येय व उद्देश यांच्यासाठी प्रामाणिक असणार्‍यांना येणार्‍या अनंत अडथळे, अडचणीच त्या ध्येय-उद्देशाप्रती आणखी घट्ट बांधुन ठेवतात नाही का....  पण आज विचार केला ज्याच्याकडे ध्येय-उद्देशच नाही...... अशीच लोक मग येणार्‍या अडथळे, अडचणीतच गांगरून जातात.... स्वतःचे आयुष्य या अडचणीतुन कसे बाहेर येणे एवढेच मानतात… सारे जीवन यासाठीचा मार्ग शोधण्यात घालवतात..... आता या जगण्याला आयुष्याला काही उद्देश आहे का..? गोंधळात टाकणारा प्रश्नच नाही का.… 

पण जर आपण थोरा-मोठ्यांची चरीत्र बघितली तर हेच कळुन येईल... की ध्येय त्यामागचा उद्देशच माणसाला महान ठरवतो..... तिथे किती आयुष्य जगले याला महत्व नसते….. बघा ना, अवघ्या २३ व्या वर्षी फाशीवर जाणार्‍या भगतसिंगांचा ध्येय-उद्देश ‘भारताचे स्वातंत्र्य’ होता व त्या उद्देशाप्रती ते शेवटच्या क्षणापर्यंत प्रामाणिक राहीले….. स्वामी विवेकानंद अवघ्या ३९ वर्षी जग सडून गेले.... पण आजही त्यांचे विचार ध्येय उद्देश सर्वाप्रती जागृत आहेतच.... तसेच  शिवाजी महाराजांचे..... आयुष्याची अवघी ५३ वर्षे जगले.... पण आज ४ शतकानंतरसुद्धा व येणार्‍या कित्येक शतकांमध्ये सुद्धा त्यांचे उद्देशाप्रती असणारे प्रेम व त्यांची किर्ती जागृत राहील….. 

मित्रहो, आपल्या आयुष्याला ध्येय-उद्देश आहे का..? तो असलाच पाहीजे हे  माझे ठाम मत आहे…..  फक्त काळाच्या लाटेवर आरूढ होण्यात काहीच उपयोग नाही… आपल्याकडे जगण्याचा उद्देश असलाच पाहीजे.... आपल्या अंगी तो रुजला पाहिजे....आज बर्‍याच जणांची विचारधारणा अशी असते की आपण सामान्य आहोत अन सामान्य माणसाप्रमाणेच आयुष्य जगायचंय उगीचच नको त्या मार्गी का लागावे..... पण विचार करावा, आपण खरेच सामान्य आहोत..? आज जर आपण आपल्या व्यवसायीक जीवनामध्ये एवढी प्रगती करु शकलो तरी आपण असा विचार का करतो..?? मग एखाद्या खेडुताने काय म्हणावे...? की सामान्य म्हणवुन घेऊन वास्तुस्थितीला दुर सारण्याचा प्रयत्न करीत असतो आपण….. आपलेच विचारमंथन झाले पाहीजे… 

आत्मपरीक्षनाने स्वःताला प्रश्न विचारण्याची हिम्मत अंगात आली पाहीजे… कोणत्याही वाईट बिकट परीस्थितीला मनासारखे वळवुन त्यातुन आपले हित साध्य करता आले पाहिजे.... सर्वात महत्वाची गोष्ट लक्षात घेणे जरुरी आहे…. ती म्हणजे कि आपल्याला ध्येय साध्य करण्यासाठी मेहनत घ्यावीच लागणार आहे……. आपले ध्येय सहजासहजी आपल्याला साध्य होणार नाही….. हि गोष्ट लक्षात ठेवणे जरुरी आहे तरच आपण आपले लक्ष्य गाठु शकता..... 

आता या ध्येय धारणेमध्ये संगत फार महत्वाची ठरते..... संगत चांगली नसेल तर ध्येय-उद्देश मागे पडतात.... म्हणून असंगाशी संग नको..... बघा ना, वाळवंटामधील प्रत्येक रेतीच्या कणाला अस्तित्व नसतेच.... पण बर्‍याच कणांपासुन तयार होणार्‍या रेतीच्या क्षणभंगुर डोंगरांनाही अस्तित्व नसतेच.... जर आपल्याकडे उद्देश नसेल आणि आपण इतर उद्देश नसलेल्यांबरोबर जगलो तर आपलेही या वाळवंटातील डोंगराप्रमाणेच होणार यात बिल्कुल शंकाच नाही... आपलेच अस्तिव राहणार नाही....

समर्थांनी याकरताच म्हंटले आहे.... सदा संगती सज्जनाची घडो.... म्हणुनच जर बाकी काहीही करता आले नाही.... तरी आपली सोबत वा संगत ही तरी आदर्श असावी….. उदाहरण द्यायचे झाले तर.....  मांडवाचे सगळेच बांबु डळमळीत असेल तर तो मांडव ढासळणारच हे नक्की..... पण तेच जर त्यातील एकच बांबु थोडा डळमळीत असेल.... तर मात्र तो मांडव इतर मजबुत वाश्यांच्या आधारे उत्तमस्थितीत राहतो….. आयुष्याचेही असेच आहे नाही का..... जर आपणही भरकटलेल्यांबरोबर राहू तर फक्त भरकटणेच हाती येईल…..  दुर्दैवाने बाकी काहीच नाही.... 

आज पालकांनाच जर वैचारीक बैठक नसेल.... तर मुलांचे संगोपन आदर्श होईल का ?  मुलांना योग्य ते संस्कार मिळतील का ? नाही, कदाचित त्या लहानग्याच्या भविष्याचा मांडव डळमळीत होण्याचा संभव..... इतिहास काय सांगतो... जिजाऊंनी शिवाजी घडवला… पण याहीआधी जिजाऊ घडलेल्या होत्या.... हे आपण विसरून कसे चालेल.... म्हणूनच भविष्यात जर सर्वांगीनदृष्ट्या विकसित नेतृत्व दिसायचे असेल.... तर पुढे येणार्‍या पिढ्यांना अध्यात्मिक, शारीरीक, मानसिक, तांत्रिक, शैक्षणिक असे सारे पर्याय  उपलब्ध  करुन दिलेच पाहीजेत.... ते सर्व उपलब्ध करून देण्याची जबाबदारी आपल्यावरच आहे.... 

यासाठीच आजच आत्मपरीक्षनाने, आत्मनिरीक्षणाने स्वःतात आत्मसुधारना करा.... आपले स्वःताचे वेगळेपण ओळखा.... ते जपा त्याला फुलू द्या.... एक ध्येय, जीवनाचा उद्देश उराशी बाळगा.... एक ध्येय, प्रेरणा, विचार नसेल तर आपली प्रगती होत नाही.... ध्येय आणि संयम ठेवा.... बघा, यश तुमचेच असेल..... चला तर आपणही आपले ध्येय निश्चित करू या ..... उठा, जागे व्हा, आणि आपले ध्येय प्राप्त होईपर्यंत थांबू नका.... एखादे ध्येय निश्चित केलेला मनुष्य शंभर चुका करीत असेल.... तर ध्येय नसलेला मनुष्य दहा हजार चुका करतो..... तात्पर्य असे की, ध्येयामुळे आपल्या जीवनाला अर्थ प्राप्त होतो.... परंतु असे असले, तरी ध्येयाची निवड देखील महत्त्वाची बाब असते.....योग्य तेच ध्येया निवडा.... एकदा ध्येय ठरले की, कार्य करण्याची दिशा आपोआप गवसून जाईल.....  

जसे management / corporate world , ध्येय वा Goal setting वर चालते ......आपल्याला थोड्याफार फरकाने व्यक्तिगत आयुष्यातही त्याच तत्त्वावर मार्गक्रमण करता येऊ शकतं..... असं मला वाटतं..... दुसरं म्हणजे ध्येय साध्य झाली नाहीत..... तरी नाउमेद न होता तितक्याच जोमाने आपला मार्ग शोधत राहणं आणि पर्यायाने एका विशिष्ठ दिशेने आयुष्याची वाटचाल होणं अधिक महत्त्वाच आहे असं वाटतं...... उदाहरण घ्यायचं म्हटलं तर..... जसे देशाला स्वातंत्र्य मिळवून देणं हे टिळकांच स्वप्न वा ध्येय होतं..... ते त्यांच्या हयातीत पूर्ण झालं का? नाही..... पण त्या ध्येयासाठी त्यांच्या हातून जे महत कार्य झालं ते महत्त्वाचं..... अर्थात मोठ्या माणसांच्या गोष्टीच वेगळ्या असे जरी मानले.... तरी पण सामान्य माणसाने स्वतःसाठी किंवा स्वतःच्या स्वार्थासाठी का होईना..... त्याच्या आयुष्यातली असाध्य गोष्ट साध्य करण्यासाठी धडपड केली तरी.... त्याच्या आयुष्याला अर्थ येउ शकेल असे नक्कीच वाटते.... 

ॐ श्री गुरुदेव दत्त ......

अध्यात्म-स्वरूप...

माणसाचे सत्य स्वरूप देहाच्या माध्यमातून पूर्णपणे अभिव्यक्त होण्याचा प्रयत्न करीत असते... त्याला मनुष्याचे अंतःस्थ दोष व बाह्य जग दडपण्याचा प्रयत्न करीत असतात... या संघर्षाचे नाव जीवन होय.!. या व्याख्येतील सत्य स्वरूप म्हणजेच प्रत्येक माणसाचे अध्यात्म होय...

ते कसे.?. तर सोन्याचे नाना अलंकार घडवावे व त्यांना अंगठी, हार, बांगड्या इ. नावे द्यावीत, त्याप्रमाणे एकाच परमात्मतत्त्वापासून सारे वस्तूमात्र व प्राणीमात्र आकारास आले आहेत... म्हणूनच सर्व चराचर मूलतः परब्रह्मस्वरूपच आहे... परब्रह्माचे जे स्वरूप, त्याचा जो भाव तोच सर्व भूतांसाठी अध्यात्म झाला... पण सोन्याच्या दागिन्यावर चांदीचा मुलामा दिल्यास त्याचे सोनेपण जसे झाकले जाते, अगदी तसेच जगाच्या सहवासात मूळ स्वरूपावर बाह्य विषयांची म्हणजेच चांगल्या व वाईट गुणांची रंगरंगोटी होऊन प्राणीमात्र आपले परब्रह्मपण हरवतात व जन्म-मृत्यूच्या बंधनात अडकतात...

मग धुळीने माखलेल्या आरशात दिसणारे प्रतिबिंब जसे मलिनच भासते, त्याप्रमाणे गुणांच्या प्रभावाखाली मनुष्यादि देहांच्या ठिकाणी असलेले मूळ स्वरूप गुणात्मक, बद्ध भासते... असे हे जीवाच्या ठिकाणी असलेले मूळ स्वरूपावरील बाह्य विषयांचे भासमात्र आच्छादन हाच जीवाचा बंध होय आणि निर्विषयी देह-जीवाच्या माध्यमातून होणारी स्वस्वरूपाची निर्दोष व यथार्थ अभिव्यक्ती म्हणजेच जीवासाठी मोक्षप्राप्ती होय..!..

अशा प्रकारे सत्य, शिव आणि सुंदर असे प्रत्येकाचे मूळ स्वरूप व देहादि माध्यमातून गुणांच्या पडद्यातून परावर्तित होणारे स्वरूप अनुक्रमे शिव व जीव म्हणून ओळखले जाते... पहा यात.!. जीवा-शिवाचे नाते किती घट्ट आहे.!. इतके की त्याला अद्वैताशिवाय दुसरे काय नाव देणार.?. हे अद्वैत जाणणे म्हणजे जीवाने आपले शिवपण जाणणे व स्वाधीन गुणांच्या पडद्याआडून ते साकारणे म्हणजेच अध्यात्म जाणणे होय.!. हेच प्रत्येकासाठी परम-प्राप्तव्य म्हणजे परमार्थ आहे.!.  ॐ श्री गुरुदेव दत्त...





अंधारातून उजेडाकडे नेणारा ज्ञान सूर्योदय..... 

          आज गौतम बुद्धांनी सांगितलेली गोष्ट  वाचनात आली.... गोष्ट अशी कि एक विद्वान होता.... त्याने खूप अध्ययन केले होते..... वेद- शास्त्रांतही तो पारंगत होता.... त्याला आपल्या बुद्धीच्या वैभवाचा त्याला अति गर्व होता..... तो नेहमीच आपल्या हातांत एक पेटती मशाल घेऊन फिरत असे.... त्याचे कारण विचारले तर तो सांगत असे की.... " प्रपंच अंधकारमय आहे.... माणसाना थोडासा तरी ' प्रकाश ' मिळावा म्हणून मी ही मशाल घेऊन जात असतो..... लोकांच्या अंधारलेल्या जीवनमार्गावर ह्या प्रकाशाखेरीज दुसरा प्रकाश आहे कुठे ? " 

        एक दिवस एका भिक्षूने त्याचे हे शब्द ऐकले.... ते ऐकून तो हसायला लागला आणि म्हणाला.... " मित्रा....  सर्वत्र ' प्रकाश ' देणारा सूर्य तुझ्या डोळ्यांना दिसूच शकत नाही..... म्हणून संसार अंधकारमय आहे.... असे म्हणू नकोस.... शिवाय तुझ्या हातातील ही जळती मशाल सूर्याच्या ' लौकिकात ' अशी कोणती भर घालणार आहे ? आणि ज्यांना सूर्यसुद्धा दिसत नाही... त्याना तुझी ही क्षुद्र मशाल तरी दिसेल असे तुला वाटते, हा तुझ्या अकलेचा ' भ्रम ' आहे.....

          आता आपण ह्या गोष्टीपासून काय बोध घेऊ..... आत्म बोध हाच कि : हल्ली तर सर्वचजण अयोग्य अश्या विचारांच्या, पंथाच्या आणि वादाच्या मशाली हातात घेऊन फिरताना दिसत आहेत.... ह्या सर्वांचाही असाच दावा आहे की, त्यांच्या प्रकाशाखेरीज अन्य कोणताही प्रकाश अस्तित्वात नाही..... आणि आपले तेच खरे असे ते मानतात आणि याला मी घडवेन, याचे करिअर मी करून देईन हा खोटा व व्यर्थ अभिमान बाळगतात.... आणि मनुष्यांचा अंधकारपूर्ण मार्ग प्रकाशित करण्याची अति उत्सुकता ह्या सर्वांनाच आहे..... पण खरी गोष्ठ अशी आहे की, त्यांच्या अहंकाराच्या मशालींच्या धुरांत माणसाच्या डोळ्यांत सूर्यच दिसेनासा झाला आहे आणि तेच स्वःताच्या मीपणात जळत असतात..... 

         यातून conclusion एकच : मनुष्याने निर्माण केलेल्या मशाली नव्हेत.... तर ईश्वराने निर्माण केलेला ' सूर्य ' हाच वास्तविक एकमात्र प्रकाश आहे..... सत्य हे सूर्य प्रकाश प्रमाणे असते..... त्याला कितीही लोकांनी मोडले तोडले.... तरी त्या सत्याचे तेज कमी होत नाही..... जे हातात मशाल घेऊन फिरत आहे.... त्यानाच प्रकाश काय आहे व सुर्य काय आहेत हेच माहीत नाही.... ते दुसऱ्‍याला काय प्रकाश दाखविणार.... आपले अज्ञान लपविण्याचे हे सोँग आहे..... मग आपण होतो मेढ्यांचे कळप.... पराचा कावळा करणारे खुप भेटतील.... आपण आपला योग्य मार्ग निवडायचा असतो.... अडचणीच्या वेळी ह्यांच्या मशाली विजतात, म्हणूनच सर्वात श्रेष्ठ धर्म फक्त व फक्त मानवता..... मानवाच्या (स्वयंघोषित त्राता) हातातल्या मशाली ह्या प्रकाश देणाऱ्‍या तर मुळीच नाहीत..... या मशाली तर नसते वाद विवाद उत्पन्न करवुन वणवा पेटविणाऱ्‍या आहेत..... खरा सूर्यप्रकाश म्हणजे गुरुतत्वाचे ज्ञान आणि पूर्ण समर्पण वृत्तीने त्याचे आचरण होय.... 

            बघा ना, आज आपण काय चित्र पाहतो तर.... अंधारातून उजेडाकडे जाताना माणूस भरकटच राहतो.... जीवनात मार्गदर्शन नक्कीच हवे नाहीतर बऱ्याच वेळा आपण चुकीचाच मार्ग चालणे सुरु करतो.... आणि योग्य मार्गावर येई पर्यंत बऱ्याच वेळा वेळ मात्र गेलेली असते.... मग काय होते सूर्योदय झाला खरा पण उशीर खूप झाला..... सत्य - असत्य जाणण्यासाठी माझा जन्मच वाया गेला.... प्रत्येकानं स्वयंप्रकाशित व्हावं, स्वयंप्रेरित व्हावं, असं म्हटलं जातं..... हे स्वयंप्रकाशित्व कुठलं...? ते कुठून येतं...? कशानं येतं...? आणि ते आलं नाही तर काय होतं...? जगाच्या पाठीवरची सगळीच माणसं अशी स्वयंप्रकाशित आहेत का...? या स्वयंप्रकाशानं उजळून निघणं कोणत्या अर्थाने असतं...? एका शब्दासाठी किती प्रश्नांची वलयं उठतात...? प्रश्नांची अशी वलयं उठणं आणि त्या प्रश्नांच्या उत्तरांच्या शोधात निघणं.... आपले चिंतन होणे हा आपल्या जगण्याचा एक अटळ परिपाक ठरतो.... या चिंतनानेच आपल्याला प्रकाश दिसतो.... प्रकाश नसेल तर आपल्या ज्ञानाच्या, विकासाच्या दिशाच खुंटतात.... त्यांना कुठलाही अर्थ उरत नाही.... 

          कुठल्या प्रकाशानं आपण स्वयंप्रकाशित व्हायचं...? तर हा प्रकाश ज्ञानाचा, अनुभवाचा.... जीवनात आलेल्या बऱ्यावाईट अनुभवांनी माणूस शहाणा बनतो आणि ते शहाणपण तो इतरांना आपल्या कृती-उक्तीतून सांगत असतो.... त्याच्या अनुभवांचे बोल त्याचं मोठेपण, सच्चेपण प्रतीत करीत असतं.... या सच्चेपणाचा, अनुभवीपणाचा दुसरा अर्थ म्हणजे त्याला त्याच्या मर्यादित कक्षेत होणारी ज्ञानाची प्राप्ती.... अनुभव ही या ज्ञानसाधनेतली पहिली पायरी.... तो अनुभव ज्या ताकदीचा, ऊजेर्चा, सत्त्वाचा असेल, त्यावरून त्याच्या ज्ञानाचीही कक्षा ठरते.... या ज्ञानाच्या अनुभूतीनेही आपण उन्नत होत जातो.... अंधारातून अंधाराकडे चाललेला हा प्रवास आपण मधल्या टप्प्यात प्रकाशमान करण्यासाठी धडपडतो.... ही धडपड ज्याची त्याची आपापल्या परीने असते.... या प्रवासात प्रत्येकालाच तर उजळून निघायचं असतं.... आपलं उजळणं दुसऱ्याच्या जीवनातला अंधार नाहीसा करण्यासाठी असेल, तर त्याचं मोल खूप मोठं ठरतं.... आणि हे उजळणं स्वत:पुरतंच असेल तर त्याचं मोल थिटं ठरतं.... 

          माझ्यामते खूपदा असं उजळून निघणंही कृतक ठरते...... ते आपल्यापुरतं खरंही असतं.... पण तो प्रकाश नीटपणे आपल्याच जीवनातला अंधार बाजूला सारू शकत नाही, एवढं कृतकपण त्यात येतं..... या निमित्तानं एक गोष्ट आठवते......  एका गावात एका साधू महाराजांचा काही दिवसांसाठी मुक्काम असतो..... एकदा ते आपल्या आप्ताला पत्र लिहितात आणि लिहिलेलं पत्र हातात घेऊन पोस्टाच्या डब्यात टाकायला निघतात..... गावात खूप शोध घेतल्यावरही त्यांना पोस्टाचा डबा दिसत नाही...., तेव्हा ते रस्त्याने जाणाऱ्या तरुणाला 'पोस्टाचा डबा कुठे आहे' म्हणून विचारतात.... तरुण त्यांना काही वेळातच तो दाखवून देतो..... साधू महाराजांचा प्रश्न सुटतो.... 

      तरुण त्यांना विचारतो..... 'महाराज आपण कुठे असता...?' त्यावर महाराज सांगतात..... 'मी पलीकडच्याच देवळात मुक्कामाला आहे..... तिथे सर्वसामान्यांना मोक्षाचा मार्ग दाखवीत असतो..... तूही तिथे ये.... तुलाही मी मोक्षाचा मार्ग दाखवेन....' त्यावर तरुण त्यांना उत्तर देतो..... 'महाराज, तुम्हाला गावातला पोस्टाचा साधा डबा ठाऊक नाही.... तेव्हा तुम्ही मला कोणता मोक्षाचा मार्ग दाखवू शकाल...?' मुलाच्या त्या उत्तरानं साधू महाराज निरुत्तर होतात.... आत्मपरीक्षण करायला लागतात.... ही गोष्ट ऐकून आपण एखादेवेळी म्हणू, या कथेतला मुलगा उद्धट आहे.... प्रथमदर्शनी तसे जाणवतेही.... पण त्याहीपलीकडे जाऊन विचार केला तर या प्रक्रियेतलं कृतकपण, तकलादूपणही अभिव्यक्त होतं..... 

         गुरु आपल्याला प्रपंचातून मार्ग काढून संसार म्हणजे काय हे अभ्यासून आध्यत्मिक दिशा - मोक्ष मार्ग दाखवतो..... त्यावर चालणे आपलेच काम असते.... प्रपंचात आपल्या वाटा, लक्ष्य, ध्येय प्रकाशमान करण्यासाठी आपणच गुरुतत्वाकरवी आपली दिशा शोधायची असते.... अशी दिशा कुणी आपल्याला दाखविली तर ती केवळ आपलीच असेल असेही नाही..... त्यामुळे ती कोण दाखवतो हे महत्वाचे ठरते..... कोणाशी संग हे उदायाकडे कि अस्ताकडे हे ठरवते.....  आपल्यामुळे आपला अवतीभवतीचा परिसर उजळून निघेल, असं स्वयंप्रकाशित आपल्याला व्हायचं असेल तर त्यासाठी आपलं स्वयंप्रकाशित होणं अस्सल हवं..... ते तकलादू किंवा फडफडत्या पणतीसारखं नसावं, तर नैष्ठिकपणे तेवत राहणाऱ्या एखाद्या ज्योतीसारखं असावं.... जोवर आपण व्यक्तिगत पातळीवर पूर्णत्वास पोहोचू शकत नाही, तोवर आपण आपल्या प्रभेनं इतरांना उजळविण्याचा वृथा अहंकार मनात बाळगणं, याच्यासारखं आपल्या व्यक्तित्वाचं कच्चेपण दुसरं कुठलं नसतं.... 

        अध्यात्मिक-प्रापंचिक जीवनात मार्गदर्शन नक्कीच हवे.... नाहीतर बऱ्याच वेळा आपण चुकीचाच मार्गक्रमण सुरु करतो.... आणि योग्य मार्गावर येई पर्यंत बऱ्याच वेळा वेळ मात्र गेलेली असते.... अर्थात सत्संगत सर्व संत महात्म्यांनी ह्याकरीताच महत्वाची सांगितली आहेत.... शांती, विवेक विचार, समाधान आणि सत्संगती हे मानवी जीवनाचे चार द्वारपाल आहेत..... एकाच जीवनात चारही पायऱ्या एकदम चढणे काही जणांना अजिबात शक्य होत नाही.... कारण मायेचा प्रभाव सामान्य माणसाला लवकर स्थिरता लाभू देत नाही... कारण मन हे हळू हळू आटोक्यात आणायचे असते.... मनाला संयमात ठेवणे अतिशय कठीण आणि दुष्कर कार्य आहे.... पण हळू हळू आपणच ह्या मनाची समजूत काढून सत्याचा बोध त्याला करुन द्यावयाचा असतो.... 

         एक बघा, शांती असेल तर आपले विचार कायम चांगले असतात.... विचार चांगले असतील.... तर माणूस समाधानी असतो.... आणि चांगले विचार आणि समाधानी वृत्ती आपल्याला कायम चांगल्या लोकांपर्यंत पोहोचवते.... आणि हळू हळू दुषवृत्ती असलेले लोक लांब लांब जाऊ लागतात.....   जीवनात सत्संगती फार महत्वाची भूमिका पार पाडते कारण आपले विचार संगतीमुळे बदलतात.... विचारांनीच क्रांती येते पण हे विचार सतविचार असणे फार गरजेचे असते.... नाहीतर यादवी माजते... आणि त्यातच आजपर्यंत मानवाचा अंत झालेला दिसून आलेला आहे.... मग वेळ येते ती.... 

                              सूर्योदय झाला खरा....  पण उशीर खूप झाला..... 

                                              सत्य - असत्य जाणण्यासाठी.....  माझा जन्मच वाया गेला.... 

म्हणूनच म्हणतो अशी वेळ आपल्यावर येऊ देऊ नका.... आजच जागे व्हा.... हा प्रवास तसा अनवट आहे...... प्रचंड नैष्ठिकही आहे..... पण त्या प्रवासाचा एक घटक होणंही तेवढंच आनंददायी आणि ऊर्जस्वल - उदयाकडे जाणारे आहे..... या ऊर्जस्वल, अनवट प्रवासाला लवकरात लवकर जाणे- निघणे हेच केवळ आपल्या हाती असतं नाही का..... 

ॐ श्री गुरुदेव दत्त .....

वासनांचे संगे जन्म हा झाला..... सद्गुरू संगे मोक्ष हा मिळाला.....

आज आपल्याला वासनांची व अविचाराची इतकी सवय होत जाते की..... इच्छा असूनही मांगल्याचा आणि सौंदर्याचा जन्म मूळी अशक्यच होऊन बसतो.... आपल्याच हातानी आपल्याला जखडून ठेवतो..... आणि जसे जसे जखडले जातो, तसे तसे ' सत्य ' आपल्या पासून अधिकच दूर जाते....

आज माणसाने केवळ परिस्थितीचा गुलाम होणे फार वाईट..... हि झाली निराशाजनक विचारधारा जी आपल्या संस्कृतीला मान्य नाही...... योगायोगाने वाईट वातावरणात/ परिस्थितीत जन्म झाला असला.... तरी पण मानुस स्वतःचे ध्येय उच्च आणि दृष्टी उन्नत ठेवील तर तो मांगल्याकडे जाऊ शकतो.... अशीच भारतीय संस्कृतीची धारणा आहे....

यासाठी उदाहरण म्हणजे..... चिखलात राहूनही ऊर्ध्व दृष्टी राखून सूर्योपासना करणारे कमळ ही गोष्ट किती सरळपणे समजावते आहे.... कमळाला चिखलात निर्माण करून देवाने आपल्याला आहे त्या परिस्थितीत निरपेक्ष जीवन जगण्याच्या प्रेरणेचे आगळे दर्शन घडविले आहे नाही का..?..... तसेच कमळ हे सौंदर्याचेही प्रतीक आहे..... कवींनी मानवाच्या प्रत्येक अंगाला कमळाची उपमा दिलेली आहे..... भगवंताच्या अवयवांनाही कमळाची उपमा देऊन ऋषीमुनींनी त्याचे पूजन केले आहे....

सारांश, कमळ म्हणजे अनासक्तीचा आदर्श, मांगल्याचा महिमा, प्रकाशाचे पूजन, सौंदर्याची निर्मिती आणि जीवनाचे दर्शनच होय.....  आता आपल्याला आपले जीवन सुधारायचे.... मग यावेळी आपल्याला उपयोगी पडते ते नामस्मरण आणि आपले गुरुदेव.....

आपले गढूळ जीवन अशा सद्गरुच्या सहवासात निर्मळ होऊ लागते..... आपल्या जीवनी प्रकाश येतो.....  बघा ना, आईबाप देह देतात, जन्म देतात..... परंतु या मातीच्या देहाचे सोने कसे करावे, हे सद्गुरू शिकवितो..... जसे भौतिक शास्त्रांतील गुरू मातीची माणके बनवितील.... तसेच आपले सद्गुरू आपल्या जीवनाच्या मातीची माणिक-मोती बनवितो, पशूचा मनुष्य करतो..... आपल्याला वैचारिक जन्म देतो, सत्यसृष्टीत आणतो.....

सद्गुरूला शरण जा... त्याची आळवणी करा....
उदारा जगदाधारा देई मज असा वर | स्व-स्वरुपानुसंधानी रमो चित्त निरंतर.....
काम-क्रोधादिका थारा मिळो नच मदन्तरी | अखंडित वसो मूर्ति तुझी श्रीहरी साजिरी.....

ॐ श्री गुरुदेव दत्त .....